Emre Görkem Onur (University of Vienna)
Hagop Ayvaz and His Archive
Hagop Ayvaz (1911–2006) occupies a unique position in the cultural and theatrical history of Turkey. Known primarily as an actor, theatre critic, editor, playwright, and archivist, Ayvaz dedicated much of his life to documenting and preserving the theatrical landscape of the Late Ottoman Empire and the Turkish Republic. He was the founder and long-time editor of Kulis, the longest-running theatre periodical in Turkey, published primarily in Western Armenian, with occasional Turkish-language issues and contributions. Through Kulis, Ayvaz not only documented performances, artists, and institutions but also created an alternative archive of theatre history that resisted the nationalising tendencies of official historiography.[1]
Kulis was established in 1946, during a period of cultural uncertainty following the Second World War, as the gradual removal of informal constraints on Armenian-language theatre in Turkey began.[2] Established by Hagop Ayvaz together with Zareh Arşag and Nazaret Donikyan, the magazine soon became almost entirely Ayvaz’s responsibility and developed into the longest-running theatre periodical in Turkey, appearing in 1,104 issues until 1996.[3] Published primarily in Western Armenian, Kulis also included Turkish-language issues and contributions, reflecting Ayvaz’s sustained engagement with Turkish theatre and intercultural exchange.[4] Beyond its documentary function, the magazine operated as a transnational platform, connecting Armenian theatre practitioners across Istanbul and the diaspora through extensive networks cultivated by Ayvaz.[5] Read widely in working- and middle-class Armenian neighbourhoods of Istanbul, Kulis preserved theatrical memory and everyday cultural knowledge at a time when Armenian cultural production remained structurally marginalised within the Republican nation-state.[6]
Ayvaz’s personal archive, today preserved at the Hrant Dink Foundation in Istanbul, reflects his lifelong commitment to documentation, memory, and cultural continuity. Built largely through his half-century-long editorial work on Kulis, the archive contains unpublished manuscripts, handwritten notes, photographs, correspondence, theatre programmes, press clippings, and personal belongings. After Ayvaz’s death in 2006, the collection was systematically catalogued and digitised by the Foundation, making it accessible for scholarly research.
The archive has also been introduced to a wider public through the exhibition Coulisse, curated by Esen Çamurdan (Theatre Foundation of Turkey), Kevser Güler (Yapı Kredi Culture, Arts, and Publishing), and Banu Atça (Hrant Dink Foundation).[7] The exhibition foregrounded Ayvaz’s life and archive and highlighted Armenian contributions to Ottoman and Turkish theatre during periods of cultural marginalisation. Rather than presenting the archive as a static repository, Coulisse emphasised practices of collecting, citation, and preservation as forms of cultural continuity and resilience.[8] The exhibition remains accessible as a digital experience, allowing visitors to explore Ayvaz’s archive and theatrical legacy online.[9]
Beyond its documentary value, the archive functions as a site of cultural memory. It preserves traces of theatrical practices and artistic lives that have often been marginalised or excluded from dominant narratives of Turkish theatre history and historiography. As such, Ayvaz’s archive does not merely record the past; it actively reshapes how that past can be accessed, interpreted, and remembered today.[10]
Archival Context and the Hrant Dink Foundation
Following Ayvaz’s death, his archive was entrusted to Agos and subsequently became part of the Hrant Dink Foundation’s archival collections. The Foundation plays a crucial role in safeguarding cultural heritage in Turkey. Within this institutional framework, the Hagop Ayvaz Archive is preserved, catalogued, and made accessible for scholarly research.[11]
The present transliteration is based on a handwritten manuscript preserved in this archive. Access to the document was granted for academic research purposes, and its publication here follows archival guidelines that balance accessibility with the protection of fragile and historically significant materials. Selected images of the manuscript are reproduced with permission to illustrate the material characteristics of the source, while the focus of this publication remains on the textual content through transliteration.
The Manuscript Sizi Seviyorum[12] (1932)
Among the unpublished materials preserved in Ayvaz’s archive is the handwritten monologue Սիզի Սէվիյօրում [Sizi Seviyorum (“I Love You”)], dated to 1932. Written in Turkish using the Armenian alphabet, the text belongs to the tradition commonly referred to as Armeno-Turkish.
The manuscript consists of two textual sections written in the form of a monologue and bears Ayvaz’s signature, accompanied by the designation “written by” in Armenian.[13] While these sections are preserved together in the archival file, it remains unclear whether they were conceived as a single, continuous monologue or as two independent textual parts.
The text was never published or staged, and there is no evidence that Ayvaz intended it for public performance. Rather than constituting a finished theatrical work, the manuscript appears to occupy an intermediate space between theatrical writing, personal reflection, and literary experimentation.
This publication emphasises the archival, editorial, and contextual treatment of the manuscript. [14]
Armeno-Turkish as Archival Practice
The use of Armenian script to write Turkish situates Sizi Seviyorum within a long but discontinuous tradition of Armeno-Turkish writing. Historically, Armenian communities across the Ottoman Empire used Turkish extensively in daily life, education, and literary production, often employing the Armenian alphabet.[15] By the early Republican period, however, this practice had largely disappeared within Turkey.
The presence of an Armeno-Turkish manuscript dated 1932 is therefore noteworthy in itself. It signals the persistence of a scriptural practice at a moment when linguistic and cultural homogenisation was being actively promoted.[16] Within the archive, the manuscript appears alongside materials that document Armenian participation in Turkish-language cultural, theatrical, and public spheres. In this sense, the manuscript functions not only as a literary text but also as an archival trace of cultural pluralism and memory. Its preservation allows contemporary readers to encounter a form of writing that challenges rigid boundaries between languages, scripts, and cultural affiliations.
Transliteration as Editorial Practice
The Armeno-Turkish monologue (play) Sizi Seviyorum has been transliterated following the principles proposed by Hülya Çelik and Ani Sargsyan in their comparative study on Armeno-Turkish literary standards.[17] This approach aims to ensure consistency with established scholarly practices while remaining attentive to the specific characteristics of the manuscript.
As the original document is not consecutively paginated—bearing only a “1” on its second page, where the monologue starts—the present transliteration has been structured for purposes of readability, reference, and citation. Pagination and paragraph divisions introduced in the transliteration serve as editorial aids and do not reflect the material organisation of the manuscript itself. In transliterating Ayvaz’s monologue (play), the original punctuation has been preserved. Particular attention has been paid to the use of ellipses and abrupt periods, which constitute an important stylistic feature of the text. These elements shape the rhythm and tone of the monologue and are therefore retained without normalization.
The transliteration does not aim at linguistic modernization or standardisation. Orthographic peculiarities and non-standard spellings have been preserved where possible in order to reflect the historical and linguistic specificity of the text.
The transliteration is intended as an editorial and documentary intervention. It seeks to make the text accessible to readers unfamiliar with the Armenian script while preserving the linguistic texture and formal features of the original manuscript. The present publication is limited to the archival and editorial context of the manuscript. A detailed analysis of the monologue’s structure, language, socio-political, historical and theatrical implications is developed elsewhere in the author’s Master’s thesis Performing Identity? Hagop Ayvaz’s “I Love You” and its Contribution to the Armeno-Turkish Theatrical Landscape (University of Vienna, 2025).[18]
[1] Ayşan Sönmez, “Hagop Ayvaz: An ‘Honnête Homme’ Negotiating Life in a New Nation-State — The ‘Rebirth’ of Armenian Theatre in the Turkish ‘Underground,’” Observatoire de la Turquie contemporaine, September 15, 2021, https://www.observatoireturquie.fr/hagop-ayvaz-an-honnete-homme-negotiating-life-in-a-new-nation-state-the-rebirth-of-armenian-theatre-in-the-turkish-underground
[2] Nesim Ovadya İzrail, Osmanlı ve Türkiye Tiyatrosunda Şahinyanlar (Istanbul: BGST Yayınları, 2018), 133-134.
[3] Ibid.
[4] Sönmez, “Hagop Ayvaz,” 12.
[5] Ibid., 10-11.
[6] Ibid., 3.
[7] Atça et al., Coulisse: Hagop Ayvaz, A Chronicler of Theater / Kulis: Bir Tiyatro Belleği, Hagop Ayvaz (Istanbul: Yapı Kredi Yayınları, 2020), 7–9.
[8] Esen Çamurdan, “A Journey Through the Hagop Ayvaz Archive,” in Coulisse: Hagop Ayvaz, A Chronicler of Theater / Kulis: Bir Tiyatro Belleği, Hagop Ayvaz (Istanbul: Yapı Kredi Yayınları, 2020), 11-16.
[9]https://my.matterport.com/show/?m=56QoccVoN7t&fbclid=IwAR33iLTbTLLKodxE4zDXyMdySRzVXQ9h9n-H2paZEuh9gRS78VrZ_oJP-LQ
[10] https://archive.hrantdink.org/tc/5ede1fba10c3f90060036522
[11] https://my.matterport.com/show/?m=56QoccVoN7t&fbclid=IwAR33iLTbTLLKodxE4zDXyMdySRzVXQ9h9n-H2paZEuh9gRS78VrZ_oJP-LQ
[12] Ayvaz, Hagop. Սիզի Սէվիյօրում [Sizi Seviyorum]. HA292-154. Hagop Ayvaz Collection. Hrant Dink Foundation Archive, Istanbul, 1932.
[13] Ibid., 11 and 32
[14] The author is working on a more comprehensive article on this topic.
[15] Manoukian, Jennifer. “Forbidden Attraction: Ottoman Armenians and the Turkish Language in the Age of Nationalism.” Journal of the Ottoman and Turkish Studies Association 11, no. 1 (Spring 2024): 209–243.
[16] Esra Dicle, “Nationalist Affection in the Theatre Plays of the People’s Houses Period (1932–1951),” in Reconsidering Turkish Theatre, eds. İhsan Kerem Karaboğa, Nihan Şentürk (Istanbul: Istanbul University Press, 2025, 143-159 and Esra Dicle Başbuğ, Resmî İdeoloji Sahnede: Kemalist İdeolojinin İnşasında Halkevleri Dönemi Tiyatro Oyunlarının Etkisi (İstanbul: İletişim Yayınları, 2013).
[17] Çelik, Hülya, and Sargsyan, Ani. “Introducing Transcription Standards for Armeno-Turkish Literary Studies.” Diyâr 3, no. 2 (2022): 161–189. Emre Görkem Onur, Performing Identity? Hagop Ayvaz’s “I Love You” and Its Contribution to the Armeno-Turkish Theatrical Landscape (Master’s thesis, University of Vienna, 2025).
[18] Emre Görkem Onur, Performing Identity? Hagop Ayvaz’s “I Love You” and Its Contribution to the Armeno-Turkish Theatrical Landscape (Master’s thesis, University of Vienna, 2025).
Transcription
Hagop Ayvaz – Սիզի Սէվիյօրում [Sizi Seviyorum], transliterated from Armeno-Turkish by Emre Görkem Onur
| Մօնօլօգ Monoloḳ Սիզի Սէվիյօրում – Sizi Seviyorum H. Ayvaz (Kulis) Hrant Dink Foundation Archive, Hagop Ayvaz Collection Ref. No 1.3.1.1 |  |
| [2] – Sizi seviyorum – Muhterem hanımlar ve bey efendiler.. hele.. matmazeller sizi seviyorum…niye taacüb ediyorsunız…sizi seviyorum dediġime mi … ṗek alya, ya niçin… ha anladım galiba hangımızı die sormak istiyorsunız deyilmi… eyi ya mademki bu derece merak içinde kaldınız o halde söyleyim… sizi seviyorum. Fakat hepinizi birden seviyorum zan etmeyiniz ha yalınız birinizi… ismini mi |  |
| [3] anlamak istiyorsunız…doġrusı onı bende bilmiyorım…sadece seviyorım. Yahu bir insan sevdiġi kızın ismini bilmez olurmı diyeceksiniz. Olurmış efendim…basbayaġı olurmış, bakınız sizlere şu çekingenliġim yüzünden düşdüġüm bu aşk rüyasını anlatayım. arḳadaşlarımdan Ayvazın yıl dönümü münasibetile kendilerini tebrike gidecekdim… o gün gayet muntazam, gayet şık giyinmeye gayret ettim… ilk |  |
| [4] bahar olduġından göysüme birde yar bana küstüren günde gül takıb yola düzüldüm… bastonımı sallıya sallıya giderken garib bir şey nazar dıkkatımı celb etti. dıkkat ettim ben yürürken herkes dönüb, dönüb bana bakıyordu… niçin … bende anlıyamadım … aceba gülümei bakıyorlardı…ṗek güzel amma gülümde gülünecek ne vardı…bas bayaġı gül…bildiġimiz güllerden…eh niçin bakıb sırıtıyor- |  |
| [5] lardı… tamam Lüksemburg kırahathanesi önüne gelmiştim duvardaki aynaya şöylece bir bakdım…ne görsem beyenirsiniz… meger bu ḳadar bakışları, bu ḳadar gülüşleri yerinde imiş…başıma koduġım şaṗkayı acele ile giydiġimden ters komuşım ve kordelası arkada olacak yerde öne gelmiş beni tepeli horozlara benzetmiş.. orada ne olduġımı bilemedim…asrımızın kışları gibi renk renk oldum |  |
| [6] ve heman ısınmışım gibi şaṗkamı çıkardım… beni bu halimle görenlerin daha fazla gülmelerine meydan vermemek için alel acele tıramvaya atlıyacakdım…fakat aksiliġe bakınız…sanki şeytan o gün beni kovalıyormış gibi birden vatman dokuş açmasınmı demiri tutamadım… ve tutamayıncada keleg kavunları gibi yere serildim…yere serildiġim bir şey deyil amma ya elimdeki çiçek demeti…ramazan ṗidesi gibi ezilib |  |
| [7] yamyası oldu..artık büsbütün hiddetlendim orada bulunan bir otomobile kendimi dar attım ve soluġımı ayvazın evinde aldım…yahu nede kaṗu çıngırakları varmış, sanki ‘ayeyorgi’ kilisesindeki çan çalınıyormış gibi iṗi bir çekişimle yalan söylemeyim zatı yalan söylemem a tabiyatım deyil.. ne azı yarım saat çaldım nihayet kaṗu açıldı ve beni güzel, şirin, nazik bir kız karşıladı.. sonradan öyrendiġime göre oda benim |  |
| [8] gibi misafirmiş.. aman allahım ne kız..ne kız..ben deim melek…siz…siz ne derseniz deyiniz çünkü fazla met etmeniz işime gelmez…korkarım elimden gider…derken ayvaz beni karşıladı koltuklarıma girdi ve beni misafirlerin huzurına çıkartarak onlara taḳdim etti…“aḳtör cebi delik zade ve aslan bey” aman allahım bir gülmektir aldı herkes göbeġini dike dike gülmekten katılıyordu… |  |
| [9] neden yahu…niçin…ne oldu ha anladım galiba laġabım hoşlarına gitti…gider a…şimdi artık oturmış gözlerimde bana kaṗuyı açan o fıkırdak kızcaazı arıyordım… ha buldum…orada işde, işde aranızda oturmış beni dinliyor aman allahım çıldıracaġım…şimdi onı aranızda gördüm a…artık başımdan geçeni nakl edemiyeceġim…aman aman vicudım zelzeleye tutulmuş ahşaṗ evler gibi titriyor ayaklarım |  |
| [10] kesiliyor…nefesim kesiliyor galiba olduġım yerde bayılıb kalacaġım…lakin cesaret…yalnızken itiraf edemediġim şu aşkımı burada da itiraf edemezsem nerede söyleyebilirim…matmazel sizi seviyorum…yahu hepiniz birden ne diye yüzüme bakıyorsınız…yalnız onı seviyorum…yalnız onu…evet sizi seviyorum matmazel hem ebediyende seveceġime emin olabilirsiniz size bir mabude gibi ṗerestiş ediyorum…siz benim |  |
| [11] baş tacımsınız…canımsınız, ruhumsınız, hayatımsınız…sizi çılgınca seviyorum…isbatmı istiyorsunız…işte bu kadar kişi şahidim olsunki sizi seviyorum…hem canu gönülden…aman onın kim olduġını muhakkak görüb anlamakmı istiyorsunız? işte bunı yaṗamıyacaġım… çünkü babası yanında…bakınız, bakınız nasılda bana doġru bakıyor…ne güzel bakış allahım…şeytanı bile yakmaya muktedir |  |
| [12] şimdi matmazel size karşı kalbimde beslediġim aşkı bu kadar kişinin huzırında itiraf ettikten sonra, sizden bir tek recam vardır.. evet bir tek eger sizde beni seviyorsanız…fakat niçin sevmiyecekmişsiniz… benim neym eksik…ṗaram yoksa onı da ṗederiniz sayesinde kazanmaya gayret ederim…evet eger beni seviyorsanız.. beni üzmek ve daha fazla zayıflatmak istemiyorsanız…ṗiyesim için hitamında sizi tramvay |  |
| [13] taakuk maalinde sabırsızlıkla bekliyorum ve buracıkda itiraf ettiġim aşkımı orada mini mini ellerinizi ṗuselerime garḳ ederek sizi sevdiġimi söylemekten geri durmayacaġım…çünkü sizi hakikaten seviyorum… գրեց (krets) — h. Ayvaz SON 13.8.[1]932 |  |
| [14] = onunla belvüde = – bir kaç saat – muhterem hanımlar ve bey efendiler.. dıkkat ediniz onunla diyorum…niçin?…yüreġimi fazlası ile yakdıġı için ismini bile anmak istemiyorum…demekki aşkınız sizi bu derecelere ḳadar getirmiş ha diyeceksiniz…hayır efendim anlıyamadınız bari izah edeyim de merak |  |
| [15] dan kurtulmuş olursunız. lakin evela burnuma gülmiyeceġinize ve bana enayi sende “yüzüme karşı deyil tabi” demiyeceġinize söz vermenizi reca ederim. şimdi başlıyorum ha dıkkat geçen cumaa günü sabahleyin erkenden kalkdım doġru berberime gidiṗ sinek kaydı bir tıraş oldum ve ıskarṗinlerimi boyatmak maksadı ile |  |
| [16] galata saraydaki boyacı dükkyanına doġru yola çıktım…hey allahım bir kalabalıkdır yollara akın etmiş, kadın, erkek, çoluk, çocuk…velhasılı bohçayı, seṗeti, gramofonu yakalıyan yola düzülmüş…her halde bunlardan kimi kalamışa, kimi adaya kimi kavaklara gidiṗ cumaayı hoş geçirmek için birer karar vermişlerdir…derken ṗarmak kaṗuda bir kalabalıktır |  |
| [17] gözüme ilişdi…aman aceba otomobil kaldırıma çıkıb birinimi ezdi…“mamafi bunada alışdık a” kaldırıma çıkışı bir şey deyil yarın o bir gün otomobildeki müşterinin canı ṗasta ve yahut tavuk göysü yemek isterse otomobilden inmeye ne hacet…haydi doġru içeriye ne var aceba, ne olmuş diyerek bende dimenimi o tarafa doġru çevirdim |  |
| [18] oraya varınca çok yanlış zaaṗlara düşdüġümi anladım…meger ihtiyar bir kadının elindeki seṗetin kolu koṗmuş ve koṗunca da seṗettir ters dönüb içindekiler türlü olmuş.. fasulyalar denizdeki kırmızı balıklar gibi kaldırımda yüzüb duruyor .. ya şu karnı yarıġa ne dersiniz .. hiddetinden çatlıyan şişman adamlar gibi karnındaki |  |
| [19] olanı dışarıya fırlatmış .. herne hal ise ötekileride sayacak olursam korkarım mideniz bulanacak…ben gine yoluma devam ederken önüme kol kola vermiş bir çift düşmezlermi? .. bunlarda koltuklarına birer havlu ve birerde mayo olduġı halde yürüyorlardı .. nereye .. onu tabii sizde anladınız .. yürekten bir ah çekerek .. evet |  |
| [20] niye saklayım .. kendi kendime bir ah çekerek benimde böyle çıtır ṗıtır bir bülbülüm olsa öttürmezmiydim onu koluma takıṗ gezdirmez miydim dedim.. derken kendimi boyacı dükkyanında buldum. boyacı iskarṗinlerimi boyamakla meşgulken karşımda boş oturan boyacının sandalyasına mini mini bir minnoş gelmezmi hey allahım sesimi nede çabuk işittin .. artık kendimden çıkmış bütün |  |
| [21] nazarlarımı ondan ayırmıyordum. melek .. melek .. hem can alıcı, kese boşaltıcı bir melek .. güzelmi güzel beyendim bu kızın nasıl bir kız olduġını anlamak isterseniz lütfen bir saniye beni dinleyiniz .. saçlarından başlıyorum .. kıvır kıvır ve kesdane renginde bir kukla saçı gibi, ya gözleri zetin gibi simsiyah, burnunı hiç sormayın bademmi badem .. aġzı ise kumru aġzı, |  |
| [22] göyüsler yafadan mamül ya o çorabsız ayakları mini mini ve tombul tombul .. bakdıka bakdım .. meger oda beni süzüyormuş, gözlerimi yukarıya kaldırdıġım zaman ikimizinde gözleri şimşek gibi birbirine çarṗtı .. bakdı .. bakışdık .. güldü ..gülüşdük .. derken gözümü kırṗtım, oda kırṗtı ve ikimizde ahbab olarak boyacı dükkyanından çıktık |  |
| [23] tünele doġru yürürken adeta iki sevdazade olmuş ve uzun zamanlar birbirini sevmiş iki çift gibi konuşuyorduk ben evela ismini sordum “söyledi fakat ben söylemek istemiyorum çünkü canımı çok yaktı” oda benim ismimi sordu ve ben bila tereddüd cevab verdim .. ṗambuk tüccarı zebiyüz bukrek zade m. hayri. ne ise uzatmayalım öyleden |  |
| [24] sonra saat dört için bir randevu alarak ayrıldım .. şimdi evde oturmuş saatı ellerimin arasında tutmuş sabırsızlanıyor .. dakikalar birer asır ḳadar uzun görünüyordu .. nihayet saat üçü bulunca kalkdım mümkün olduġu kadar kendime çeki düzen verdim bastonımla eldivenlerimi de alıṗ yola çıktım .. aman bebeġim erkence gelib beni bile beklemiş vah yavrum vah |  |
| [25] işde buda beni sevdiġine bir delil deyilmi sanki… ne hal ise kolkola giriṗ yürürken nereye gideceyiz diye sual etti, ben heman “kedi ciyere atılır gibi” cevab verdim, sinemaya, surat ekşiterek, karanlıktan hoşlanmadıġını ilave etti, ey ṗek güzel nereye gidelim demeye kalmadı alaturka musikisini ṗek beyendiġini ve dillerde destan olan |  |
| [26] deniz kızı eftalia hanımı dinlemek arzusında bulundıġını söyledi .. yahu daha ilk barış ilk görüş, böyle mincozun hatırı kırılırmı hiç, yok olmaz denirmi .. bahusus yok olmaz deyince kendimide küçültmüş olacaġım ve kız beni züġürtün birini zann edecek .. hay hay, sevgilim nereyi arzu ediyorsan gidelim diyerek belvü kaṗısından içeriye daldık .. saat şöyle böyle altıyı |  |
| [27] bulmuştı .. aman allahım bu ne ṗara yok diyenlerin kulakları çınlasın .. heman garsonun biri bizi karşıladı ve çift olduġımızı görünce şöyle köşeyimsi bir yere götürüṗ oturttı .. listesini çıkarıṗ masaya koydu .. yahu biraz soluk vermek yokmu .. hele yorgunlıġımızı alalım .. terimiz kurusun bu ne acele .. minnoşum listeyi eline alıb okudıktan sonra benim ona yaṗacaġımı |  |
| [28] o bana yaṗtı .. ne arzu edersin cicim? .. haydi söylede garsonu bekletmeyelim .. canımın içi sen ne istersen söyle ben razıyım “dememeli idik ya” dedik işte, garsonun gidiṗ gelmesi bir oldu, masaya bir sürü şeyler dizildi, o ne düble biralar .. siyah havyar, rokfor ṗeyniri “aġzınız sulanıyorsa haber verin” çiroz salatası, sıcak sıcak börekler, balık tavası, |  |
| [29] kaşer ṗeyniri, ve birde şöyle teṗeleme “ṗertavsızla öyle görünüyor” yumurta salatası .. içdikçe içtik.. ve ben kendi ṗayıma tabi masaya bakdıkca yanımdakini görmiyecek kadar bulutlara karışıyordum.. bir tarafdan içkinin teesiri, minnoşumun cazibesi, diger taraftan eftalia hanımın sesi ve cebdeki ṗaraların suyu çekmesi beni büsbütün |  |
| [30] serhoş ediṗ esrarkeşler gibi düşündürmeye başlamıştı. gecenin kaçı olmuştı hatırlamıyorum .. yanımdaki izrayil birden, durub durduġı yerde iyne sokmuşlar gibi aman diye haykırdı .. ne var, ne oluyoruz demeye kalmadı aman kocam beni arıyor, bizi beraber görmesin alimallah öldüġümüz gündir ha .. diyerek kaçmak için ayaġa kalkdı, bende onu tahkib |  |
| [31] edecektim fakat siz benimle beraber gelirseniz olmaz dedi daha eyi ben şimdi dişarı çıḳar sizi karşıki tıramvay istasiyonunda beklerim sonra sizde gelir beni orada bulursunız ve gireceġimiz yere serbest yürekle, korkumuz olmadan gideriz diyerek telaşlı adımlarla yanımdan ayrılıṗ rüzgyar gibi uçtu .. onun uçması bir şey deyil cebdeki ṗaralarıda beraberine |  |
| [32] uçtu .. on dakika sonra garsonu yanıma çaġırıṗ hesabı görmesini söyledim. bir hesaṗ tamam on üç buçuk lira .. eyi amma bizim yanımızda on lira varsa üç buçuġı nereden bulacaġız .. garsona on lirayı veriṗ tatlı tatlı konuşuṗ koluna girdim ve derdimizi anlatmak |  |
| [33] için şöyle tenha bir yere götürerek kandırmak istedimsede kanmadı, niyaz ettik olmadı ve nihayet kol saatımı rehin bırakarak yakamı kurtardım .. sonrada onu dşarıda bulurum ümüdü ile alel acele kaṗıdan çıktıġım zaman ortadaki aġaçlardan ve serseri kanaṗesinde uyuyan “benim gibi” şişman bir adamdan başka bir şey göremedim … şimdi size hey muhterem |  |
| [34] dinleyicilerim tavsiye ederim güzel hava almak eftalia hanımı dinlemek istiyorsanız belvüye koşunuz ve dediklerimi siz kendinizde isbat edeceksiniz… hele havası o ḳadar kuvetli ki ceblerinize ḳadar sirayet ediyor. գրեց (krets)– h. Ayvaz Son 22/8/[1]932 |  |
 |